Geen middenstoel tussen vreemden. Geen stoel aan het gangpad waar ik elke keer dat er iemand langskwam, zou worden geduwd. Ik verlangde naar dat kleine, simpele plezier van het kijken naar de wolken die onder me voorbij dreven – mijn kleine ontsnapping aan een wereld die constant mijn aandacht opeiste.
Toen ik aan boord ging en in mijn stoel schoof, voelde het gezoem in de cabine vreemd genoeg vredig aan. Ik schoof mijn tas onder de stoel, haalde diep adem en voelde de spanning van de afgelopen week langzaam wegebben.
Maar vrede is, zoals het leven ons vaak leert, fragiel.
Het verzoek waarmee het allemaal begon.
Net toen ik me begon te ontspannen, kwamen een man en zijn jonge dochter naar mijn rij toe. Ze kon niet ouder zijn dan zeven of acht – stralende ogen, vlechtjes, een energie die je onbewust doet glimlachen. Ze klom op de middelste stoel naast me en haar gezichtje lichtte op toen ze het raam zag.
Toen dimde het licht net zo snel als het was verschenen. Ze besefte dat ze er niet naast zou zitten.
Lees verder…
