Ik draaide me naar het raam en staarde naar het asfalt terwijl de motoren brullend tot leven kwamen. Ik voelde de warmte van schaamte in mijn nek kruipen, dat bekende schuldgevoel dat voortkomt uit misverstanden.
Ik wilde het uitleggen – hem vertellen over de lange uren, de uitputting, het kleine beetje comfort dat ik mezelf met deze stoel had beloofd. Maar ik zei niets. Ik keek alleen maar voor me uit en voelde me met elke seconde kleiner worden.
Naast me jammerde het kleine meisje zachtjes. Haar vader gaf haar een tablet en zuchtte dramatisch. Ik kon de onuitgesproken beschuldiging bijna in de lucht horen hangen.
Het zou makkelijker zijn geweest om toe te geven – om mijn comfort in te ruilen voor rust, om de spanning te vermijden van de ‘lastige’ te zijn.
Maar iets in mij fluisterde: Je mag houden wat je hebt gekozen.
Een rustig moment van vriendelijkheid
Lees verder…
