Omdat ze geen andere keus had,
raapte Rosa een scherpe steen uit het bloembed op. “Het spijt me, meneer, maar er is geen andere manier!”

SCHEUR!

Het raam was gebarsten en besmeurd met bloed.

SCHEUR!

Scheuren verspreiden zich als ijs op een vijver.

SCHEUR!

Het raam begaf het. Rosa stak haar hand naar binnen, opende de deur en omhelsde Emma.

Het kleine meisje hapte naar adem en klemde zich vast aan Rosa’s schort. Daniel viel naast hen op zijn knieën, trillend van opluchting en ongeloof.

‘Papa is hier, mijn engel. Alles is goed,’ mompelde hij, terwijl hij haar vochtige voorhoofd kuste.

Hij keek op, zijn gezicht verstrakte. “Rosa, weet je zeker dat Sloane de sleutels had?”

Rosa knikte, de tranen stroomden over haar wangen. “Ja, meneer.” Ze keek Emma recht in de ogen voordat ze wegging.

Een glimlach op de drempel
. De voordeur ging open. Sloane verscheen, gekleed in een zijden jurk, haar glimlach koud en onverstoorbaar.

‘Waar komt al die herrie vandaan?’ vroeg ze luchtig.

“Je hebt Emma in die auto opgesloten achtergelaten?!” Daniels stem trilde van woede.

Sloane wuifde met haar hand. “Hou op met die onzin. Ik was helemaal vergeten dat ze hier was.”

“Vergeten?!” riep Rosa uit. “Je keek haar recht in de ogen!”

Sloane glimlachte. “En jij, dienstmeid, wie ben jij om mij te beschuldigen? Misschien heb je niet goed geluisterd.”

Rosa’s stem trilde, maar ze bleef vastberaden. “Ik zou al mijn handen breken voordat ik dat kind zou laten lijden.”

Daniel nam Emma in zijn armen. “Mijn liefste, vertel me de waarheid.”

Het stemmetje van het kleine meisje was zwak. “Ze zag me… ze lachte… ze zei dat ik haar dochter niet was.”

De video liegt niet.

Wordt vervolgd op de volgende pagina.