Maar een week later kwam hij terug.
Voor de winkel speelde hij met haar zoontje. Hij had een houten leeuw voor hem meegebracht – met zijn eigen handen gemaakt.
En de jongen glimlachte naar hem zoals alleen een kind dat doet als hij zijn vader herkent.
Zo begon hun nieuwe verhaal. Zonder lawaai. Zonder sprookjesachtige verklaringen. Gewoon twee volwassen mensen, die de pijn overleefden, en elkaar vonden — niet in passie, maar in respect en volwassenheid.
En misschien is dat echte liefde: niet “voor altijd”, maar “oprecht”.
De lente kwam onverwacht warm. De boekwinkel stond weer in bloei, etalages gevuld met nieuwe boeken. Léna stond achter de kassa, toen de deur zacht kraakte — Kirill kwam binnen. In zijn hand een boeket sneeuwklokjes en een ingepakt boek.
Zonder iets te zeggen liep hij naar haar toe en gaf haar het cadeau.
Léna pakte het uit — een dun, zachtgebonden boek. Op de kaft: haar naam.
— Jij… wat is dit? — fluisterde ze verbaasd.
— Jouw artikelen. Ik heb ze verzameld, bewerkt, en laten uitgeven. Ik wilde dat je je eigen boek had. Zodat anderen het kunnen lezen — en er sterker van worden. Net als jij.
Léna sloot haar ogen. Haar hart trilde. Niet van de verrassing — maar van een diepe, volwassen tederheid. Ze had nooit om liefde gevraagd. Ze had alleen gegeven.
Haar zoontje rende naar Kirill toe en sloeg zijn armpjes om zijn benen:
— Kirill papa! Blijf je vandaag bij ons?
Kirill hurkte neer en keek naar Léna:
