Zo instrueerde de vrouw haar zoon hoe hij Nika moest manipuleren. En hij luisterde aandachtig, knikkend bij elk woord.
— Je hebt gelijk, mama! Ik laat me niet meer door haar commanderen! Wie denkt ze wel dat ze is? Ik ben geen slaaf, ik ben een volwassen man! Ik ben mijn eigen baas!
En dus besloot Tolja, gehoorzaam aan zijn moeder, om haar raad op te volgen. Hij kwam niet thuis, belde Nika niet, wachtte precies een week.
Al ging het bij zijn moeder ook niet over rozen. Ze viel hem ook steeds lastig: nu moest hij dit doen, dan weer dat. En toen hij een keer durfde tegen te sputteren, herinnerde ze hem aan de goede oude opvoedmethodes — en gaf hem een flinke tik met een twijg op zijn rug:
— Je bent hier niet bij je vrouw, maar bij je moeder! Als je niet werkt, krijg je geen eten!
Duidelijk en zonder omwegen. Tegen haar in gaan? Vergeet het maar.
Uiteindelijk, na die zeven dagen met moeite te hebben volgehouden, besloot Tolik terug naar huis te gaan:
— Ik ga, mama! Eens kijken hoe ze het zonder mij heeft. Ze zal nu wel op haar knieën liggen, smekend of ik terugkom!
— Ga maar, ga maar! Maar geef niet toe! Zeg het duidelijk — je komt alleen terug onder jouw voorwaarden!
Hij vertrok met de houding van een overwinnaar. Nu zou hij laten zien wie de baas is! Kin omhoog, rug recht, stevige tred — bijna een parmantige gang.
Hij kwam bij het hek, liep de tuin in… en bleef staan.
