— Goedenavond, Svetlana Andrejevna, — Lena draaide haar hoofd niet om, maar bleef in de spiegel kijken terwijl ze een losgeraakt lokje haar gladstreek. Haar stem was vlak, misschien een beetje lager dan gewoonlijk.
Maar de schoonmoeder had geen begroeting nodig. Haar blik, scherp en priemend, scandeerde de schoondochter al van top tot teen, waarbij ze op elk detail bleef hangen met openlijke afkeuring. Hij gleed langs het witte T-shirt, bleef hangen op het blote stukje buik en boorde zich in de korte spijkershorts met de opzichtig rafelige randen. De lippen van Svetlana Andrejevna persten zich samen tot een dun, bleek lijntje.
— Ik begrijp het niet, Anton, ben je helemaal blind? — Ze negeerde Lena volledig en richtte zich rechtstreeks tot haar zoon, alsof de schoondochter slechts een stuk meubilair was. — Kijk naar haar. Is dit nu hoe een getrouwde vrouw eruitziet? Een echtgenote? Dit is toch gewoon schandalig. Zo de straat op gaan… Wat zullen de mensen zeggen? Wat zullen onze kennissen denken als ze jullie zien? Ze zullen denken dat je een of ander meisje van de boulevard hebt opgepikt.
Lena zweeg. Ze sloot het riempje van haar kleine tasje met een luide klik. Dat geluid was haar enige antwoord. Ze voelde hoe er iets donkers en heets langzaam in haar binnenste begon te koken. Ze hield zich in. Ze hield zich in omwille van Anton, die nu van de ene voet op de andere schoof en met wanhopige blik naar de deurklink keek, alsof die hem uit het appartement kon wegtoveren. Hij zweeg, en zijn zwijgen was luider dan welk geschreeuw ook.
— Een man moet zijn woord hebben, moet gezag hebben in huis, — ging Svetlana Andrejevna onverminderd verder, haar stem won aan kracht en rechtvaardig pathos. — Een vrouw moet naar haar man luisteren, zijn status weerspiegelen. En dit? Dit is een provocatie! Een demonstratie van losbandigheid! Ik weet zeker dat je je schaamt, zoonlief, maar dat je uit beleefdheid zwijgt, omdat je haar niet wilt kwetsen. Maar ik ben je moeder, ik zie het aan je ogen! Je schaamt je voor haar!
