Het kind had zijn wintermuts bijna anderhalve maand niet afgedaan, maar toen de verpleegster hem afnam — slaakte ze een verbaasde kreet

Het kind had zijn wintermuts bijna anderhalve maand niet afgedaan, maar toen de verpleegster hem afnam — slaakte ze een verbaasde kreet

Katerina Melnikova werkte al negen jaar als schoolverpleegkundige op Gymnasium nr. 27. Ze was eenenveertig jaar oud. Deze vriendelijke, glimlachende vrouw met een warme, zachte stem combineerde een zeldzame gave: ze was zowel meelevend als standvastig – vooral als het om kinderen ging. Haar kantoor was meer dan een medische ruimte: het was een plek waar de steriele geur van medicijnen niet afdeed aan de gezelligheid. Aan de muren hingen kleurrijke posters over gezondheid, in de hoek stonden pluchen knuffels voor nerveuze kleintjes, en in de lades lag altijd reservekleding – voor het geval iemand nat werd of zijn broek scheurde.