— Goed idee, mam! — werd Sasja enthousiast. — Toch Katja? Alleen is het moeilijk voor jou, wij helpen je!
Katja keek langzaam op naar hem.
— Wij? — vroeg ze terug.
— Natuurlijk! — bevestigde Nikolaj. — Jongeren hebben steun nodig. En we helpen ook met de kleinkinderen, als die komen.
Katja zakte op een stoel. Haar hele lichaam voelde zwaar. Wanneer was haar leven dit absurde geworden? Wanneer was zij gestopt de baas te zijn in haar eigen huis?
— Nee, — zei ze vastberaden.
— Wat? — draaide Ljoedmila zich scherp om.
— Ik zei — nee, — herhaalde Katja terwijl ze wanhopig zichzelf onder controle probeerde te houden. — Dit is mijn appartement. En ik ben niet van plan…
— Jouw? — vernauwde de schoonmoeder haar ogen. — En de familie dan? Sasja, hoor je wat je vrouw zegt?
Sasja fronste.
— Katja, waar begin je nu mee? Mama heeft gelijk. Samen wonen is makkelijker…
— Makkelijker? — stond Katja op. — Makkelijker is onder constante controle leven? Verduren dat vreemde mensen de baas zijn in mijn huis?
— Wat bedoel je met ‘vreemde mensen’?! — reageerde Ljoedmila verontwaardigd.
— Geeft dat jullie het recht mijn eigendom te beheren? — haar stem schoot over.
Sasja sprong op.
— Hou op met schreeuwen tegen mama! — riep hij. — Je was vroeger anders…
Katja haalde zwaar adem, probeerde de brok in haar keel te onderdrukken.
— Ja, ik was anders. Tot ik besefte dat jullie alle grenzen zijn overschreden.
Ljoedmila sloeg haar handen ineen.
— Sasja, hoor je dat?!
