Hun dochter Lena verdween in 1990 — op de dag van haar eindexamen.
Het was een warme juninacht. De lucht was bezaaid met sterren, het huis rook naar seringen en versgebakken brood — mama had haar favoriete vanillecake gebakken. Lena draaide zich lachend voor de spiegel in haar blauwe jurk, terwijl haar vader, Nikolaj, naar haar keek en plots dacht: “Dit is echt geluk…”
Maar niemand kon weten dat dit hun laatste avond samen zou zijn.
Na het eindexamen kwam Lena niet meer thuis. Niet die avond, niet de volgende dag, niet na een week. De zoektocht duurde lang, maar was tevergeefs. De politie haalde haar schouders op, getuigenissen spraken elkaar tegen, en de enige aanwijzing — verhalen over een meisje langs de snelweg — bleek vals te zijn.
Jaren gingen voorbij. Olga, haar moeder, verliet bijna nooit nog het huis. Nikolaj werd voortijdig oud. De hoop, als een vlammetje in een oude lamp, doofde langzaam.
En toen kwam het jaar 2012.
Op een regenachtige oktoberdag klom Nikolaj op zolder om op te ruimen. De lucht was stoffig, overal dozen met boeken, oude speelgoedjes en rommel. Plots vond hij een fotoalbum. Hetzelfde — met foto’s van Lena als kind: schoolfeestjes, zomervakanties, de eerste klas…
Toen hij het opende, voelde hij hoe zijn hart samenkneep van herinneringen. Daar was ze in haar schooluniform, daar met vriendinnen op het schoolplein. Maar één foto zag er vreemd uit. Die had hij nog nooit gezien.
Op de foto stond een volwassen Lena, ongeveer dertig jaar, bij een houten huisje tegen een achtergrond van bergen. Op de achterkant stond geschreven: “2002. Ik leef. Vergeef me.”
Nikolaj liet het album bijna vallen. Zijn handen beefden.
Vanaf dat moment begon een nieuw hoofdstuk in zijn leven — het zoeken naar antwoorden. Wie had die foto erin gelegd? Hoe kwam hij in het album? Waar was Lena al die jaren geweest?
Beneden gaf Nikolaj de foto zwijgend aan zijn vrouw. Olga pakte het met trillende handen, keek aandachtig en verstijfde. In haar ogen ontstond voorzichtig, pijnlijke hoop.
— Dat is zij… Dat is Lena…
