— Of misschien afpersing? — fluisterde ze in de lege kamer. — Of gokken? Schulden?
Ze verstopte het document in haar tas. Maksim mocht niet ontdekken wat ze had gevonden, althans nog niet. Alles moest zorgvuldig worden overwogen.
De rest van het schoonmaken deed Jelena mechanisch; haar gedachten waren ergens anders. Echt een jaar lang leven in bedrog? Op alles besparen, elke cent tellen, terwijl haar man ondertussen het dubbele van wat hij aan zijn eigen vrouw gaf, aan iemand anders overmaakte?
— Veertigduizend per maand, — fluisterde ze terwijl ze het beddengoed opvouwde. — Veertig! Met dat geld kun je leven als een mens, niet als een kerkmuizentje.
— Veertigduizend per maand?! — floot Marina en zette haar kopje neer. — Lena, dat is meer dan hij jou geeft! Twee keer zoveel!
— Het betekent dat ik leef op de restjes, — glimlachte Jelena bitter. — En het grootste deel van het geld gaat naar die mysterieuze A.S.
— We moeten uitvinden wie dat is. — Marina fronste, haar ogen vlamden van strijdlust. — Heb je toegang tot zijn telefoon?
— Hij zette drie maanden geleden een wachtwoord. Zei dat het werkinformatie is, vertrouwelijk.
— Helder, — knikte Marina. — Klassiek teken. Let dan beter op hem. Misschien laat hij iets vallen of vind je bewijs.
Jelena knikte, maar van binnen voelde ze een pijnlijke knoop. Heeft haar man haar al die tijd bedrogen? Haar laten besparen op voedsel, weigeren van het meest noodzakelijke, tweedehands kleren dragen, terwijl hij geld aan iemand anders overmaakt?
— Misschien is het geen vrouw, — probeerde Marina haar gerust te stellen, kijkend naar de toestand van haar zus. — Misschien schulden, investeringen, of iets onschuldigs.
— Welke schulden van twintigduizend om de twee weken? — Jelena schudde haar hoofd. — En als het iets onschuldigs is, waarom verbergen?
Haar zus haalde de schouders op. Er was inderdaad geen logische verklaring.
— Weet je wat me het meest irriteert? — vervolgde Jelena. — Niet eens dat hij geld uitgeeft. Maar dat hij me schuldig laat voelen over elke cent. Over worsten van driehonderd roebel geeft hij college, en zelf…
— Lena, lieverd, — nam Marina haar hand vast, — het belangrijkste nu is de waarheid achterhalen. En dan beslissen wat te doen.
— Maar wat als ik de waarheid niet wil weten?
— Je zult het willen. Omdat jij niet iemand bent die met gesloten ogen leeft.
