Maar ik herinnerde me hoe het voelde om moe te zijn.
Overweldigd zijn.
Je staat in een winkel met een jumpsuit van 5 dollar in je handen en vraagt je af of je die wel kunt betalen.
Dus ik heb de doos dichtgemaakt.
De verzendkosten zijn betaald.
En ik stuurde het de wereld in – zonder enige verwachting.
Enige hoop.
📅 Er zijn maanden voorbijgegaan. Ik was het bijna vergeten.
Het leven ging verder.
Mijn dochter is groot geworden.
De doos verdween in mijn geheugen.
Een stille stem in mij vroeg zich af:
Heeft ze het gekregen?
Was dit wel waar?
Maar ik zei tegen mezelf:
Zelfs als dat niet zo is, zijn die kleren nu bij iemand. Misschien gaven ze warmte. Misschien gaven ze troost.
En dat was genoeg.
Toen – bijna een jaar later – ging de deurbel.
Geen notitie.
Geen trackingnummer.
Een klein pakketje aan mijn deur.
Ik heb het opengemaakt.
Er zat een brief in.
En foto’s.
Een meisje – stralend, lachend, ronddraaiend – in dezelfde jurk die ik zelf had samengesteld.
Haar moeder schreef:
