— Jij bent onze engelbewaarder, Sofya. Kom eens dichterbij, vertel, waarom ben je de hele tijd zo stil?
— Wat interesseert jou mijn stilte? — antwoordde ze met een gereserveerde glimlach. — Iedereen speelt hier zijn rol.
— Rollen?! Ha! — nam Lika luid een slok bier. — Mijn rol is mooi zijn en jullie vermaken. De jouwe is op je knieën kruipen en de troep van iedereen opruimen. Doe niet alsof dat niet zo is!
— Dat is niet aan jou om te beoordelen, — reageerde Sofya kalm.
— Kom op jongens, — sloeg Oleg met zijn hand op tafel. — Laten we het feest maar voortzetten. Ik moet nog flink dronken worden.
Een uur later begonnen de alcohol en het speciale ingrediënt hun werk te doen: Olegs gezicht kleurde rood, zijn ogen fonkelden koortsachtig, en hij begon Slavik steeds weer te plagen, herinnerend aan fouten in financiële zaken.
In plaats van te kalmeren, begon Lika beide te bekritiseren:
— Jullie zijn allebei hersenloze idioten! — schreeuwde ze, zwaaiend met haar armen. — De een weigert me geld, de ander belooft verzamelingen die er nooit zullen komen! Ik ben die circus zat!
— Hoe durf jij te liegen?! — barstte Slavik los, terwijl hij opstond van zijn plek. — Jij trekt juist geld van Oleg af, de ene keer voor kleren, de andere keer voor je Procedures!
— Oleg, doe hem meteen de mond dicht! — gilde Lika, terwijl ze de afstandsbediening greep en die door de kamer gooide. — Bewijs dat je geen lafaard bent!
— Wat, denken jullie allemaal dat ik gek ben?! — sloeg Oleg krachtig met zijn vuist op tafel, waardoor een bord omviel. Sofya’s favoriete vaas die naast hem stond, viel op de grond en verbrijzelde in stukken. — Verdorie…
Sofya keek aandachtig toe vanuit de halfopen deur. Elke slok alcohol deed het conflict alleen maar oplaaien. Lika gooide een kussen naar Slavik, Slavik schopte een poef en Oleg pakte Lika’s telefoon en smeet die woedend tegen de muur.
— Jullie zijn helemaal gek geworden! — brulde Oleg terwijl hij Lika bij haar pols greep. — Heb je achter mijn rug met Slavik een affaire lopen of wat?!
— Laat me los, gek! — rukte Lika zich los en gooide een glas naar hem. Luide kreten, geschreeuw en vloeken vulden de kamer.
Op dat moment besefte Slavik dat het tijd was om te verdwijnen. Hij greep zijn jas en rende snel de trap af. Lika, met fonkelende ogen, volgde hem onmiddellijk. Oleg schreeuwde dreigend achter hen aan:
— Kom terug, smeerlappen! Jullie krijgen nog wat van me te horen!
De volgende ochtend zag het huis er rampzalig uit: een kapotte staande lamp, gescheurde gordijnen, omgekeerde stoelen. Sofya ging naar de veranda, haalde diep adem van de frisse lucht en gaf zichzelf een kleine glimlach. ‘Het is tijd,’ dacht ze.
Binnen liep ze naar Oleg’s kamer. Hij zat met een sombere blik naar de muur te staren.
— Oleg, hoe gaat het? — vroeg Sofya zacht.
— Wat interesseert jou dat? — wierp hij haar over zijn schouder toe. — Lika en Slavik zijn verdwenen. Ze hebben vast een of andere zwendel bedacht. De leningen drukken, de zaken gaan slecht… Waar moet ik die rotzak nu zoeken?
— Ik weet het niet, Oleg, — antwoordde ze kalm. — Ik denk dat ik tijdelijk weg moet gaan. Het is hier zo’n chaos, ik kan het gewoon niet meer opruimen.
— Doe maar wat je wilt! — barstte Oleg uit. — Maar probeer jezelf niet als slachtoffer neer te zetten! Je krijgt later je verdiende loon wel!
Sofya keek naar beneden, knikte en verliet geruisloos de kamer. In de kofferbak van haar auto lagen al enkele dagen netjes opgevouwen tassen met haar spullen — alles wat voor haar belangrijk was. ’s Nachts had ze Oleg’s laptop gebruikt, ervan uitgaande dat hij het oude wachtwoord allang vergeten was. Zijn telefoon lag ernaast. Binnen tien minuten waren al zijn rekeningen leeggehaald en het geld overgemaakt naar haar eigen rekening. Nu restte alleen nog de laatste stap die Zinaida Pavlovna zou uitvoeren.
