— “Jij bent toch arm — waar heb je zo’n huis vandaan?” vroeg mijn schoonmoeder, terwijl ze op de drempel stond van het huisje dat ik van geheime middelen had gekocht.

Elk woord van haar was een kleine steek, waar ik, na vijf jaar huwelijk, toch aan gewend had moeten zijn. Maar hier, binnen de muren van mijn huis, voelde het anders. Scherper.

We gingen naar de tweede verdieping: slaapkamer, kantoor, kamer voor het toekomstige kind.
Ze keek in elke deur en bij elke stap werd haar gezicht somberder. De glimlach waarmee ze binnenkwam, was allang verdwenen, vervangen door slecht verborgen ergernis.

Ze kon het niet begrijpen. Haar wereldbeeld, waarin haar zoon trouwde met een arme zonder bruidsschat, kraakte in zijn voegen. Dit huis paste niet in haar plaatje. Het was te groot, te duur, te… echt.

We daalden weer af naar de woonkamer. Tamara Ivanovna bleef staan bij het enorme raam dat uitzicht bood op de tuin, waar al fris groen gras groeide.
Ze staarde lang naar de bomen, de nette paden, de kleine vijver in de hoek van het perceel. Toen draaide ze zich langzaam om.