Net toen mijn 65-jarige vader met zijn nieuwe vrouw de slaapkamer binnenkwam, hoorden we haar plotseling in tranen uitbarsten: “Ik… ik kan het niet!” snikte ze. Ik had een slecht voorgevoel; er was iets mis. Ik snelde naar de deur, haalde diep adem en ging naar binnen om hen beiden te kalmeren… En wat ik die nacht zag, verlamde het hele gezin.
Het feest was afgelopen en mijn vader bracht de bruid zo snel en vrolijk terug naar haar huwelijksnachtkamer dat we tranen in onze ogen kregen van het lachen. Ik grapte tegen mijn kleine broertje: “Kijk, papa is nu nerveuzer dan op zijn trouwdag!”
Mijn jongere broertje gaf me een vriendelijk tikje op de schouder: “Hij is bijna 70, maar hij heeft nog steeds ongelooflijk veel energie!”
Net toen we dachten dat alles weer normaal was, hoorden we Rekha ongeveer een uur later huilen in de kamer. De hele familie was in shock…
“Papa! Wat is er gebeurd?”
Niemand antwoordde, alleen snikken. Ik opende de deur en ging naar binnen.
Het tafereel dat zich voor mijn ogen afspeelde, deed me verstijven: Rekha zat ineengedoken in een hoek van de kamer, haar ogen rood, haar armen stevig om haar knieën geklemd, haar ademhaling hortend. Mijn vader zat op het bed, zijn kleren in wanorde, zijn gezicht getekend door verwarring en angst. De sfeer was verstikkend.
Ik vroeg:
vervolg op de volgende pagina
