Tegen de avond kwam hij naar buiten met vuur in zijn ogen:
— We gaan vertrekken.
— Waarheen? Wat heb je bedacht?
— Ik trouw met de eerste die ja zegt, — antwoordde Oleg koel.
— Zo kan het niet! Het gaat niet alleen om jouw leven, — probeerde zijn zus hem te stoppen.
— Jij gaat niet mee — ik ga alleen, — sprak hij beslist.
In het park waren veel mensen. Een meisje deed een handgebaar bij haar hoofd alsof hij gek was, een ander rende bang weg. Maar een derde keek hem in de ogen en zei “ja”…
— Hoe heet je, schoonheid?
— Nadezjda.
— Een verlovingsfeestje is op zijn plaats! — zei hij en trok Nadezjda samen met Olya mee naar een café.
Aan tafel viel een ongemakkelijke stilte. Olya wist niet wat ze zeggen moest. In Olegs hoofd woedden gedachten over wraak. Hij had al besloten: hij zou er alles aan doen dat zijn bruiloft op de vijfentwintigste zou plaatsvinden.
— Er zal vast een goede reden zijn waarom je een aanzoek hebt gedaan aan een onbekend meisje, — doorbrak Nadezjda de stilte. — Als het een impulsieve beslissing is, neem ik het je niet kwalijk en ga ik weg.
— Nee. Je hebt al je woord gegeven. Morgen dienen we de aanvraag in en gaan we kennismaken met je ouders.
Oleg knipoogde:
— Laten we in ieder geval eerst ‘jij’ zeggen.
De hele maand tot de bruiloft zagen ze elkaar elke dag, spraken ze en leerden ze elkaar beter kennen.
— Misschien wil je zeggen waarom het precies zo is? — vroeg Nadezjda eens.
— Iedereen heeft zijn eigen skeletons in de kast, — ontwijkte Oleg het antwoord.
— Het belangrijkste is dat ze je leven niet in de weg staan.
— Waarom stemde jij dan toe?
— Ik stelde me voor dat ik een prinses was die door haar koning-vader aan de eerste beste werd uitgehuwelijkt. In sprookjes eindigt dat altijd goed: “Ze leefden lang en gelukkig.” Ik wilde het zelf eens proberen.
In werkelijkheid was het niet zo eenvoudig. Grote liefde liet een gebroken hart achter en een, al was die klein, verlies van spaargeld. Maar het leerde haar mensen te doorgronden. Vereerders die in zwermen om haar heen vlogen, joeg Nadezjda weg met één blik.
Specifiek zocht ze die ene niet, maar ze wist goed wat ze wilde — een slimme, zelfstandige man, die tot actie in staat was. In Oleg zag ze vastberadenheid en een serieuze houding. Was hij met vrienden geweest in plaats van met zijn zus, dan was Nadezjda gewoon door gelopen zonder te stoppen.
— Dus wie ben jij, prinses? — keek Oleg peinzend naar het meisje. — De Neerlandloze, Vasilisa de Schone of de Kikkerprinses?
— Een kus zal het je vertellen, — glimlachte ze.
Maar er waren geen kussen, noch iets meer tussen hen.
Oleg regelde alles zelf voor de bruiloft. Nadezjda hoefde alleen maar te kiezen uit wat hij voorstelde. Zelfs de jurk en sluier kocht hij zelf.
