Een rustige avond wordt onrustig
Het was weer zo’n lange, uitputtende dag geweest waarop je wenst dat je gewoon naar huis kon teleporteren. Claire stapte in de avondtrein met haar tas over haar schouder, haar stappen zwaar maar ze verlangde ernaar om uit te rusten. Buiten ging de zon onder en kleurde de hemel met zachte strepen oranje en roze. Licht filterde door de ramen en wierp een gouden gloed over de wagon, alsof het de vermoeide reizigers wilde troosten met zijn zachte warmte.
Claire vond een lege stoel en nam plaats, waarna ze een ademteug losliet waarvan ze zich niet had gerealiseerd dat ze die had ingehouden. Even stond ze zichzelf toe te genieten van de stilte, het ritme van de trein die over de rails denderde, het wegstervende gepraat van de passagiers.
Maar toen merkte ze het.
