Er zat een man tegenover haar, zijn ogen strak op haar gericht.
Er was niets dreigends aan zijn gezicht. Zijn uitdrukking was kalm, bijna ondoorgrondelijk. Toch week zijn blik geen moment af, verzachtte nooit. Het was het soort blik waar je kippenvel van kreeg, het soort blik dat een diep instinct opriep: een kalme stem die fluisterde: ” Er klopt iets niet.”
Claire keek weg en zei tegen zichzelf dat ze er niet te veel over na moest denken. Misschien was hij in gedachten verzonken. Misschien keek hij niet eens naar haar. Maar elke keer dat ze het waagde om weer naar hem te kijken, waren zijn ogen daar, vastberaden en onbewogen.
De pijn op zijn borst werd met elke minuut heviger.
Een plotselinge beslissing
