Terwijl de trein voortraasde, probeerde Claire haar gedachten tot rust te brengen. ‘Word niet paranoïde,’ zei ze tegen zichzelf. Maar het gevoel verdween niet. Haar handen klemden zich vast aan haar tas.
Toen de volgende halte werd omgeroepen, nam ze een plotseling besluit. Hoewel het niet haar station was, zou ze als eerste uitstappen. Iets in haar zei haar dat het op die manier veiliger was.
Ze pakte snel haar spullen bij elkaar, bijna té snel, alsof de man haar plotselinge urgentie aanvoelde. Ze stond op en liep naar de deuren. Net voordat ze naar buiten ging, bewoog haar instinct zich om.
De man bleef haar observeren.
Zijn hartslag versnelde toen de deuren achter hem dichtgingen. De trein reed weg en voerde hem ver weg. Hij ademde uit, een trillende zucht van opluchting en verwarring tegelijk. Wat was er zojuist gebeurd? Verbeeldde hij zich gevaar waar geen gevaar was?
Hij besloot op de volgende trein te wachten. Misschien zou de reis rustiger verlopen, misschien zou de angst afnemen.
Maar het lot had andere plannen.
Het telefoongesprek
