Een paar minuten later ging haar telefoon. Het was haar man, Mark. Zijn stem, die normaal gesproken vastberaden was, klonk dringend. “Ben je net in de trein gestapt?”
‘Ja,’ antwoordde Claire, verrast door de intensiteit van zijn toon. ‘Waarom?’
Mark aarzelde geen moment. “Ga nu terug naar het station! Je moet terug!”
Claire stond stokstijf, haar hart bonkte in haar oren. ‘Waar heb je het over? Waarom zou ik terugkomen?’
Er viel een stilte, en toen Mark weer sprak, was zijn stem zachter, maar vol overtuiging. “Je bent nu veilig. Maar iemand hield je in de gaten. Iemand die je volgde. Iemand… die me bekend voorkwam.”
Claire hield haar adem in. Haar gedachten dwaalden terug naar de blik van de man, de manier waarop hij haar daar had vastgepind. ‘Hoe weet je dat?’ fluisterde ze. ‘Hoe weet je dat?’
Maar ze voelde het antwoord al aan. Het was niet logisch. Het was geen bewijs. Het was iets diepers.
Op de een of andere manier had Mark haar angst al van verre aangevoeld. Op de een of andere manier wist hij dat ze niet alleen was in die trein.
De band overstijgt de afstand.
