Vika belde drie keer, maar Tatjana nam niet op. ‘s Avonds kwam er een nieuw bericht: “Wat is er aan de hand? Waarom neem je niet op? Help je nou wel met het kamp of niet? Katja heeft het iedereen al verteld dat ze gaat.”
Tatjana haalde diep adem en typte het antwoord: “Deze maand – nee.”
De telefoon explodeerde met berichten: “Meen je dat?” “En wat moet ik tegen Katja zeggen?” “Ik dacht dat ik op je kon rekenen” “Je bent arrogant geworden. Je was vroeger anders.”
Het laatste bericht raakte haar hard. Geen woord van dank voor alle voorgaande keren. Geen greintje begrip. Alleen een beschuldiging.
Irina Pavlovna belde de volgende ochtend.
“Tatjana, wat denk je wel niet dat je doet?” De stem van haar moeder trilde van verontwaardiging. “Vika heeft gisteren de hele avond gehuild! Katjoesjka droomde zo van het kamp!”
“Mama, mijn bonussen zijn verlaagd,” antwoordde Tatjana kalm. “Ik kan nu niet meer helpen zoals vroeger.”
“Maar het is voor het kind!” Irina Pavlovna luisterde niet. “Kun je niet een beetje doorbijten? Je denkt je hele leven alleen maar aan jezelf!”
Vanbinnen brak er iets in Tatjana. “Haar hele leven alleen aan zichzelf denken”? Na al die jaren van constante hulp? Na al die stille overschrijvingen?
“Mama, laten we later praten,” Tatjana beëindigde het gesprek, zonder antwoord af te wachten.
De Tafel der Waarheid
Twee dagen later brak een andere belangrijke dag aan – de verjaardag van haar nicht Klavdija Michajlovna. Tatjana wilde niet gaan, maar weigeren zou een extra reden geven tot roddels.
De woonkamer van haar tante was gevuld met familieleden. De feesttafel kraakte onder de lekkernijen. Tatjana nam plaats in de verste hoek, in de hoop de aandacht te vermijden. Maar toen het tijd was voor de cadeaus, keerden alle ogen zich naar haar.
“En waar is jouw cadeau, Tanjatsjka?” vroeg Klavdija Michajlovna. “Meestal geef je zulke prachtige dingen!”
Tatjana pakte een klein doosje met zilveren oorbellen. Een bescheiden, maar mooi cadeau.
“Alleen dat?” snoof haar tante teleurgesteld. “En de vorige keer gaf je me een theeservies.”
In de kamer viel een ongemakkelijke stilte. Vika zat tegenover haar, demonstratief niet naar haar zus kijkend. Toen het tijd was voor thee, stelde Irina Pavlovna voor:
“Tanja, ga naar de winkel voor een taart. We hebben te weinig dessert.”
Alle blikken waren op Tatjana gericht, verwachtend dat ze zoals gewoonlijk zou instemmen. Verwachtend dat ze, zoals altijd, haar portemonnee zou pakken.
Tatjana ving de blik van haar nichtje op. Katja keek met een vreemde uitdrukking – een mengeling van afwachting en… hoop? Nee, berekening. Het meisje wist al dat haar tante nooit weigerde.
De stilte sleepte zich voort. Iedereen wachtte.
