“Nee… dat is het niet.”
De dokter bewoog de sonde over haar buik en onderzocht elk gebied. Alles leek normaal totdat ze iets onverwachts opmerkte: een vruchtzak. Laura was zwanger, waarschijnlijk ongeveer twaalf weken.
De ademhaling van het meisje versnelde. Valeria liet de transducer zakken en ging naast haar zitten.
“Laura… ik wil dat je weet dat je hier veilig bent. Ik wil dat je me vertelt of je dit wilde, of je akkoord bent met deze zwangerschap.”
De tiener barstte in tranen uit.
“Ik… ik wist het niet. En ik kan niets zeggen. Hij…” Ze bracht haar hand naar haar mond. “Ik kan het niet.”
Valeria’s hart bonkte in haar keel. Ze nam alle protocollen voor kinderbescherming nog eens door. Ze moesten voorzichtig, maar snel handelen.
‘Laura, kijk me aan,’ zei ze zachtjes. ‘Wat er ook gebeurt, ik kan je helpen. Niemand heeft het recht om je pijn te doen.’
De deur ging plotseling open. Ernesto stak zijn hoofd naar buiten en keek ongeduldig.
“Ben je klaar?”
Valeria ging rechtop zitten en verborg haar bezorgdheid achter een professionele uitdrukking.
“Ik moet even met je praten, Ernesto. Alleen.”
Laura sloot haar ogen, alsof alleen al het geluid van haar vaders stem genoeg was om haar volledig te breken.
De dokter begreep dat dit nog maar het begin was… en dat wat ze zou ontdekken veel erger kon zijn dan ze zich had voorgesteld.
vervolg op de volgende pagina
