De dokter leidde Ernesto naar een kleine aangrenzende kamer, weg van de onderzoekstafel waar Laura haar snikken probeerde te onderdrukken. Ze sloot de deur voorzichtig, zonder haast. Haar toon was vastberaden, maar beheerst.
“Ik heb iets op de echo gezien,” begon ze. “Laura is zwanger.”
Ernesto vertoonde even geen enkele reactie. Geen verbazing, geen bezorgdheid, geen woede. Hij knipperde alleen maar langzaam met zijn ogen.
‘Ik begrijp het,’ antwoordde hij met overdreven kalmte.
Valeria kreeg de rillingen. Dit was niet de reactie van een vader die zulk nieuws hoorde.
“Ik moet uw dochter een paar vragen onder vier ogen stellen,” vervolgde ze. “Dat is een medische en wettelijke verplichting. En ik moet de sociale diensten informeren. Dat is de procedure.”
Ernesto’s gezicht verstrakte.
“Het is niet nodig om iemand erbij te betrekken. Ik regel het wel.”
De toon was dreigend. Beheerst, maar gespannen. Ondanks alles weigerde Valeria zich te laten intimideren.
“Het is verplicht,” herhaalde ze. “Ik heb al iemand gevraagd om te komen. Wacht alstublieft bij de receptie.”
De man klemde zijn tanden op elkaar en vertrok uiteindelijk. De dokter wachtte een paar seconden en keerde terug naar Laura.
De tiener lag opgerold op de onderzoekstafel en ademde met moeite.
‘Laura,’ zei Valeria zachtjes, ‘ik wil dat je me de waarheid vertelt. Weet jij wie de vader is?’
Het meisje had een paar seconden nodig om te antwoorden. Uiteindelijk schudde ze haar hoofd.
“Ik wil geen problemen… Hij zegt dat als ik praat, hij alles zal verpesten. Dat hij ons met niets zal achterlaten.”
‘Hem? Heb je het over je vader?’
De stilte was een bevestiging.
Valeria voelde een mengeling van verontwaardiging en diep verdriet, maar ze behield haar kalmte.
“Laura, wat je doormaakt is ontzettend ernstig. Je bent niet alleen. Ik ga je beschermen, oké?”
De tiener keek haar wanhopig aan.
vervolg op de volgende pagina
