Maar hardop zei hij iets heel anders. Hij vond Lera aantrekkelijk, de rest interesseerde hem weinig. Hun korte flirt groeide onverwacht uit tot een serieuze relatie. Ze was een intelligente gesprekspartner, had haar eigen mening, maar leek tegelijk zacht en goedgelovig.
Meer dan een jaar hield Anton zichzelf en haar voor de gek door te doen alsof hij haar kunst waardeerde. Toen besloot hij dat ze best geschikt was als echtgenote. Hij deed haar op traditionele wijze een aanzoek: op het dak van een kantoorgebouw, met bloemen, lichtjes, op één knie en een diamanten ring.
De bruiloft vond plaats in een luxe hotel, en al binnen een paar uur kreeg Anton spijt van zijn woorden. Lera’s vrienden — luidruchtig, vrij, gekleed zoals het uitkwam — pasten totaal niet bij de sfeer van het feest. Alleen al hun aanblik bezorgde hem plaatsvervangende schaamte tegenover de ‘fatsoenlijke’ gasten.
— Het eerste wat ik ga doen, is haar verbieden hen nog te zien, — besloot hij. — Ze is nu mijn vrouw. Ik laat geen volk als dat mijn huis binnenkomen.
Tot zijn verbazing stemde Lera in met zijn voorwaarden, op voorwaarde dat ze haar vrienden buitenshuis nog mocht zien.
— Anton, ik kan toch niet zomaar stoppen met mensen zien omdat jij ze niet aardig vindt, — zei ze voorzichtig. — Ik mag ook niet iedereen uit jouw kring, maar jij vraagt me dat toch ook niet?
— Lera, vergelijk het niet, — kapte hij haar af. — Mijn vrienden zijn echte mensen, de echte elite.
Lera wist wat echte elite was — en begreep dat zijn vrienden daar ver van verwijderd waren. Maar ze hield zich stil. Als hij dat wilde geloven, prima.
De beperkingen hielden daar niet op. Haar uiterlijk, de geur van verf, haar rommelige voorkomen begonnen hem te irriteren. Wat eerst als vrijheid voelde, werd nu onacceptabel. Hij wilde orde.
Via druk en dreiging dwong hij haar om te stoppen met schilderen.
