— Als je kunst wilt zien, ga dan naar een museum zoals normale mensen, — zei hij. — Waarom zou je door steegjes gaan kruipen? Mijn collega’s zijn het zat om jouw ‘hobby’ uit te leggen aan hun vrouwen.
— Maar het is niet zomaar een hobby, het is mijn inkomen, — probeerde Lera tegen te werpen. — Jij werkt ook op kantoor zonder diploma!
— Lera, jij bent geen kunstenaar. Je bent gewoon een kliederaar, — zei hij koel.
Die woorden raakten haar diep — dagenlang sprak ze niet tegen hem. En daarna merkte Anton dat haar schetsboeken, penselen en potjes verf waren verdwenen. Ze kwam niet meer laat thuis en begon geparfumeerde lotion te gebruiken in plaats van naar olieverf te ruiken.
— Dank je, lieverd, — zei hij tevreden over de verandering en nam haar ter verzoening mee uit eten.
Ze zag er schitterend uit in haar bordeauxrode jurk en met een nieuw kapsel.
— Kijk eens wat een prachtig stel we zijn! — zei hij terwijl hij haar voor een grote spiegel trok. — Dit bedoel ik nou. Zo zie je eruit als een echte vrouw van mij. Veel beter! Je kunt je nu bezig gaan houden met iets passenders — handwerken of koken bijvoorbeeld.
Lera zweeg. De vrouw in de spiegel was een vreemde. Maar één ding wist ze zeker: het was tijd om zichzelf opnieuw te vinden.
Ze probeerde van alles tot ze bleef hangen bij fotografie. Haar kunstenaarsblik ving het juiste licht, de hoek, de sfeer. Haar foto’s waren levendig en vol energie. Mensen begonnen haar diensten te boeken, nodigden haar uit op evenementen. In haar vrije tijd liep ze graag door de stad, waar ze voorbijgangers, dieren, bomen en huizen vastlegde — alles wat haar raakte.
Anton werd steeds bozer naarmate zijn ex-vrouw succesvoller werd. Volgens hem verspilde ze haar tijd met haar constante nieuwe interesses. Hij vond het zelfs saai geworden — ze had het alleen nog maar over haar werk, vroeg zijn mening, alsof hij dat boeiend vond! Het ergste was nog dat zijn eigen kennissen haar begonnen te prijzen.
— Waarvoor precies? — mopperde hij. — Voor foto’s? Tegenwoordig kan elke idioot met een telefoon een plaatje schieten. Wat is daar knap aan?
Langzaam doofden zijn gevoelens volledig uit en begon hij een affaire. Met precies het soort vrouw waar hij altijd van droomde: verzorgd, zelfverzekerd, altijd perfect gekleed en opgemaakt. Geen rare hobby’s, geen vreemde vrienden — gewoon stijlvol, duur en ‘zoals het hoort’.
Lera hoorde pas van de scheiding toen ze een oproep voor de rechtbank kreeg. Anton genoot van haar verwarring. Hij had er persoonlijk op toegezien dat ze niets overhield — zijn advocaat was elke cent waard.
— Je hebt drie dagen om je spullen te pakken, — zei hij koel.
Lera protesteerde niet. Ze knikte en vertrok.
