Anton had geen tijd voor haar — zijn nieuwe vriendin eiste al zijn aandacht. Ze sleepte hem mee naar galerieën, tentoonstellingen, chique feestjes en wilde steeds nieuwe spullen — schoenen, jurken, weer een duur potje crème.
— Je moet wel bij de status passen, — zei ze.
Toch miste hij soms de dagen van vroeger — toen Lera zwijgend aan het raam zat te tekenen en hij zijn stropdas afdeed, op de bank plofte in zijn pak en een donker biertje opende.
En nu had hij haar weer gezien — en herkende haar amper. Hoe had ze zich zo kunnen veranderen?
Zonder het zelf goed te beseffen, volgde Anton haar auto. Hij dacht dat ze naar haar oude kleine appartement zou rijden waar ze na de scheiding woonde. Maar nee — ze reed door en sloeg af naar een wijk die hij alleen van horen zeggen kende: een buurt vol luxe villa’s.
Toen de poort automatisch voor haar openging en ze de binnenplaats opreed, stopte Anton iets verderop. Lera stapte uit, gaf de sleutels aan een man in een strak pak, die met de auto naar de garage reed. Zij liep naar het huis toe.
Vastbesloten stapte Anton uit zijn auto en volgde haar. Niemand weerhield hem er zelfs van om naar binnen te gaan.
In de ruime hal sprak Lera met een paar jonge mensen. Toen ze Anton zagen, wisselden ze een blik en verdwenen.
— Bedankt, jongens. Ik kom zo bij jullie, — zei ze terwijl ze wegliep en liep toen langzaam op haar ex-man af. — Ik had niet verwacht je hier te zien. Wat brengt je hier? Nieuwsgierigheid? Je bent snel hersteld van alles. Kom op, geef het maar toe — verstopte je geld of hoe zit het?
Lera grijnsde en haalde haar schouders op:
