Op de begrafenis stond de vrouw bij de kist in een strak zwart jurkje, met dure donkere zonnebril. Maar haar gezicht was onbedekt — de tranen stroomden vrij, zonder schaamte. Degenen die haar van vroeger kenden, herkenden haar niet: de hooghartige, kille, altijd zakelijke en arrogante vrouw leek vandaag echt. Zo echt, dat velen haar bij het eerste gezicht niet herkenden.
Na de ceremonie weigerde ze onverwachts een deel van de erfenis en schonk het aan liefdadigheid. Al snel verschenen berichten in de media: ‘Weduwe van miljardair financiert opvanghuizen voor dakloze kinderen.’ Sommigen noemden het een pr-stunt, anderen zagen het als een uiting van verdriet. Maar zelf gaf ze geen enkele verklaring. Alleen één keer, in een kort interview, zei ze:
— Soms kan één eenvoudig woord van een vreemde je hele leven veranderen. Het belangrijkste is: op tijd luisteren.
Een maand ging voorbij.
Op een avond, toen de zon bijna onderging, kwam de vrouw opnieuw naar datzelfde ziekenhuis. Ze stopte bij het bankje waar het meisje toen had gezeten. Daar waar alles opnieuw begon.
En ineens zag ze haar.
Diezelfde jas, diezelfde ogen. Maar nu stond ze bij een gedenkplaat bij de ingang waarop stond:
“Aan de engelen in witte jassen en de zielen die te vroeg zijn heengegaan.”
De vrouw kwam dichterbij, haar hart bonsde in haar borst.
